Mandarynka

Drogi pamiętniczku, byłam wczoraj bardzo, bardzo głupią dziewczynką, i teraz bardzo, bardzo cierpię, cierpię tak ogromnie, że jak sobie pomyślę, że miałabym wstać i doczłapać się do łazienki celem wyrychtowania na wieczorne zebranie o charakterze towarzyskim, to żołądek wędruje mi do gardła, drogi pamiętniczku, ty jeden mnie kochasz, ty jeden mnie rozumiesz, powiedz mi, kiedyż to ja w końcu dorosnę i zacznę się zachowywać jak dorosła kobieta w średnim wieku, a nie spuszczona z łańcucha gimnazjalistka, drogi pamiętniczku, naprawdę bym tego chciała, albowiem jak popatrzę na bałagan w moim mieszkaniu, stertę prania w koszu na bieliznę, zapchaną zmywarkę i dla równowagi kompletnie pustą lodówkę, to ogromnie bym chciała wrócić do tych czasów sprzed czterech lat, kiedy to sobotnie aktywności sprowadzały się do wycieczek pomiędzy półkami z papierem toaletowym w hipermarkecie i lataniu z mopem, a w niedzielę na obiad zawsze był schabowy i mizeria. Pewnie mi, drogi pamiętniczku, nie wierzysz wcale i w ogóle, ale jakbyś zobaczył te podkrążone oczy, ten włos w nieładzie, tę podłogę zasłaną wczorajszą garderobą, to drogi pamiętniczku, uwierz mi, inaczej byś śpiewał.

Chwała bogu, że  nie zostałam zaskoczona o poranku żadnym męskim chrapaniem na poduszce obok. Osoba, która wsadziła mnie do taksówki, ma zaliczone dobre uczynki co najmniej do emerytury. Majaczy mi się, że była to drobna blondynka, ale nie jestem do końca pewna.

Tymczasem na horyzoncie świta mi możliwość otrzymania pierwszej w życiu wierszówki, i oczywiście powinnam siedzieć cicho, ale nie jest to zgodne z moją naturą, więc nie siedzę, tylko planuję co, jak i na co, i wprawdzie wczoraj miałam plan ją spektakularnie przepić, a E. stwierdziła nawet, że skoro tak, to powinnam pomyśleć też o narkotykach dla uspójnienia wizerunku, ale po tym wieczorze pewne jest, że rzucam alkohol na zawsze i do końca moich dni kropla tego wynalazku szatana nie znajdzie się w moich ustach, więc ten plan odpada, zostają buty i może jakiś bilet, gdzieś. Oraz, przypomniało mi się, że Henry Miller zarabiał pisaniem nekrologów, więc doprawdy, mam lepszy start.

Znowu napisałam notkę o swoim kacu, no i co mi zrobicie. Jeżeli komukolwiek nasuwa się komentarz o zagłuszaniu za pomocą imprezowania bólu związanego z brakiem mężczyzny u mojego boku i konieczności zapisania się do AA, bardzo proszę, niech zachowa go dla siebie.