Mandarynka

W tym roku postanowiłam zadziałać prewencyjnie i już dzień przed świętem wymyślonym przez konsumpcjonistyczne lobby producentów czerwonych maskotek oświadczyłam się dwóm mężczyznom (dywersyfikacja ryzyka), w tym pierwszemu na piśmie, a drugiemu przy świadkach. Żeby nie było, z góry zadeklarowałam swój wkład w związek w postaci posagu (mieszkanie na kredyt denominowany, jeszcze tylko trzydzieści trzy lata i będzie nasze) oraz deklaracją świadczenia usług typu prasowanie, pranie, gotowanie. Pierwszy mężczyzna dyskretnie przemilczał propozycję, co odebrałam jako odpowiedź jednoznacznie odmowną. Nie upieram się przy nikim konkretnym, poszłam więc na kawę z dwoma innymi mężczyznami, w których to gronie zidentyfikowałam jednego żonatego (niedobrze) i jednego ex (jeszcze gorzej), ale z braku innych opcji oświadczyłam się temu drugiemu. Tu już spotkałam się z reakcją zdecydowanego oporu (oplucie mnie bajaderką ze śmiechu) i stanowczą rekuzą. Myślę, że poszłoby mi zdecydowanie lepiej, gdyby nie moje szczere wyznanie, iż nie jest pierwszym mężczyzną, któremu dziś składam propozycję matrymonialną i po prostu poczuł się marginalizowany. Następnym razem nie popełnię tego błędu.

Tak więc inicjatywa, choć szlachetna, spaliła zatem na panewce, i jestem zmuszona powrócić do metod tradycyjnych, to jest roztaczania wokół siebie uroku osobistego i oczekiwania, aż ktoś zdecyduje oświadczyć się mnie. Był wprawdzie taki jeden, który zadeklarował kiedyś, że się ze mną ożeni, jeżeli nauczę się przyrządzać baraninę, ale baranina dostępna jest tylko w makro, a ja nie mam karty, więc obawiam się, że nic z tego.

Happy V-day.

M